ورچه عالیست چون مغاک انگار

مردم از نور جان شود جاوید

گل شود زر ز تابش خورشید

جسم بی جان بسان خاک انگار

بی روانی شریف و جانی پاک

چه بود جسم جز که مشتی خاک

خاک را مرتبت ز روح بود