نه که زنده شوی گزنده شوی

کار آبی که آتش آرد بار

زان چنان خون که از لگد ریزند

پس ز تابوت خم برانگیزند

از لگد مرده ای چه زنده شوی

چون چو شیران به کرد خود نچری

همچو روباه خون رز چه خوری