چون چو شیران به کرد خود نچری

پس ز تابوت خم برانگیزند

نه که زنده شوی گزنده شوی

از لگد مرده ای چه زنده شوی

همچو روباه خون رز چه خوری

عشق بیرون برد ترا ز خودی

بی خودی را بدان ز بیخردی