کرد از گل ترازو را پاسنگ

گشت دلتنگ از آن و کرد آهنگ

مرد بقال در ترازوی خویش

سنگ صدگان نهاد از کم و بیش

تا شکر بدهدش مقابل سنگ

مرد ابله مگر که گل خوردی

تن و جان را فدای گل کردی