هست باری بآخر و به نخست

تو به پیری ز مرگ نندیشی

ملک الموت را مگر خویشی

وگر ایدون که خویشی تو درست

نکند سود و جز زیان ندهد

که ورا نیز اجل امان ندهد

سوی مرگ است خلق را آهنگ