همه در کشتی اند و ساحل مرگ

سوی مرگ است خلق را آهنگ

دم زدن گام و روز و شب فرسنگ

جان پذیران چه بی نوا چه به برگ

هستی حق زوال نپذیرد

آنکه مرگ آفرید کی میرد

پیش آن کس که قدر دین داند