چو تو سقمونیا خوری به نیاز

پس چه گویی که من کیم باری

تو از این زهد توبه جوی نصوح

ورنه بی دل روی به عالم روح

آنگه از ریدنت که دارد باز

در غم آن دمی که رفت از دست

گری و خون گری که جایش هست