آنگه از ریدنت که دارد باز

تو از این زهد توبه جوی نصوح

ورنه بی دل روی به عالم روح

چو تو سقمونیا خوری به نیاز

در غم آن دمی که رفت از دست

گری و خون گری که جایش هست

دور و نزدیک بی من و با من