سطح آبست حافظ روغن

در غم آن دمی که رفت از دست

گری و خون گری که جایش هست

دور و نزدیک بی من و با من

آن دبیری که خورد خیره صبر

رید چندانکه شد چو لاشه دبر

باش تا دینش بازخواست کند