گرگ را گشته همچو میش علف

تا تو خود را نهی چو ترک محل

هندویت سر گرفت زیر بغل

علف میش خود نکرده به کف

تو علف گشته مر فنا را رو

باز داده ز دست گوز گرو

تو طلبکار قوت و خصم تو باز