زو بتر چون گرفت بگذارد

دوست خواهی که تا بماند دوست

آن طلب زو که طبع و خاطر اوست

بد کسی دان که دوست کم دارد

دوست گرچه دو صد دو یار بود

دشمن ارچه یکی هزار بود

مر ترا خصم و دشمن دانا