دل در ایشان مبند کز گیهان

بی مدد چون چراغ بیوه زنان

صلح دشمن چو جنگ دوست بود

که از آن مغز آن چو پوست بود

همه آدم دمند و مرجان جان

نیک را از بدان چه جاه بود

زانکه عقرب هبوط ماه بود