صلح دشمن چو جنگ دوست بود

دامن خویش گیر و خود را باش

که بود عهد و عشق لقمه زنان

بی مدد چون چراغ بیوه زنان

که از آن مغز آن چو پوست بود

دل در ایشان مبند کز گیهان

همه آدم دمند و مرجان جان