دامن خویش گیر و خود را باش

مر ترا زو وفا نخواهد خواست

که تنوریست با ترازو راست

پس تو اکنون مه به مه بد را باش

که بود عهد و عشق لقمه زنان

بی مدد چون چراغ بیوه زنان

صلح دشمن چو جنگ دوست بود