که بود عهد و عشق لقمه زنان

که تنوریست با ترازو راست

پس تو اکنون مه به مه بد را باش

دامن خویش گیر و خود را باش

بی مدد چون چراغ بیوه زنان

صلح دشمن چو جنگ دوست بود

که از آن مغز آن چو پوست بود