یار درخورد خویش جویی به

یار عاقل اگرچه بدساز است

چون درای شتر خوش آوازست

جمله درد خویش شویی به

نیک و بد دان در این سپنج سرای

جفت بد دست یار ناهمتای

این یکی نای نی کند به دو دم