بس درازی راه شد کوتاه

سوز بی نور بینی از خویشان

راست همچون چراغ درویشان

یار دانا چو شد ترا همراه

چون کم آید به راه توشه تو

ننگرد در کلاه گوشه تو

نه برادر بود به نرم و درشت