چه نهی زیر پشته گردابی

تو به نیرنگ و رنگ او مگرو

سخنان مزخرفش مشنو

چه طمع داری از درش آبی

صدهزاران چو تو به آب برد

تشنه باز آورد که غم نخورد

چون از این گنده پیر گشتی دور