سگ درد پوستین درویشان

جانشان تن خورد چو شمع مقیم

پیش امرش چو کلک برجسته

سر قدم کرده و میان بسته

ورنه چرخ است بنده ایشان

باش تا روز حشر برخیزند

همه در دامن دل آویزند