این زمان طوطیان جگر خوارند

تو فرو ریخته به تنگ شکر

در نهاد و مزاج خویش نگر

لوطیان را چو طوطیان مشمر

لیکن الکن به گاه گفتارند

زهر جان را به آشیانه برد

شکرت با ذباب خانه برد