گرچه نمرود آتشی بر کرد

وانچه داری به جاه چاه بود

گرچه هستی کنون ز غفلت خوش

سرنگون در فتی در آن آتش

نه چو آتش علف نیافت نخورد

چون شنید او خطاب حق با نار

سرد و خوش طبع شد چو دانه نار