نه چو آتش علف نیافت نخورد

گرچه هستی کنون ز غفلت خوش

سرنگون در فتی در آن آتش

گرچه نمرود آتشی بر کرد

چون شنید او خطاب حق با نار

سرد و خوش طبع شد چو دانه نار

زر نداری چه غم خوری ز امیر