بست از بهر قدر خرمن برخ

می کشیدند از خیانت چرخ

چون بدین بارگاه پیوستند

از غریبی و غبن و غم رستند

بر گریبان روز دامن چرخ

شب او گرچه مستمند بود

از پی روز پای بند بود