بهار حسن آن مهتر به ما بنمود ناگاهان

که عین ذوق و راحت شد همه رنج و تعب ما را

عنایت های ربانی ز بهر خدمت آن شه

برویانید و هستی داد از عین ادب ما را

شقایق ها و ریحان ها و گل های عجب ما را

زهی دولت زهی رفعت زهی بخت و زهی اختر

که مطلوب همه جان ها کند از جان طلب ما را