روم و چین را چو وقت آن آید

از شبش روز رستخیز آمد

آنکه با تیغهای هند نژاد

هند را همچو طبع خویش گشاد

چون دل و دست خویش بگشاید

لوهووری ز بس که غم بود

راست ماتم سرای آدم بود