راست ماتم سرای آدم بود

روم و چین را چو وقت آن آید

چون دل و دست خویش بگشاید

لوهووری ز بس که غم بود

نکند قصد هیچ خصم زبون

که ز مردار کس نریزد خون

خصمش از بیم او گه پیکار