رویشان چون نبید زرد از تاب

گر نبودی اجل هم از یاران

تشنه جانان ز حلق خنجر چش

دیده جویان ز چشم پیکان کش

چشمشان چون قدید سرخ از خواب

چشم با چهره گشته بیگانه

دیده با دود گشته همخانه