بدی از فر شه ز غربت رست

لاله منقار بود و گل چنگل

تا خدنگش جدا ز پیکان بود

بدی اندر میان نیکان بود

سوی بد رفت و هم به بد پیوست

گر ز یاران او نبودی مرگ

کرده بودی همش ز جان بی برگ