سوی بد رفت و هم به بد پیوست

تا خدنگش جدا ز پیکان بود

بدی اندر میان نیکان بود

بدی از فر شه ز غربت رست

گر ز یاران او نبودی مرگ

کرده بودی همش ز جان بی برگ

هرکه جست اندران ولایت صدر