در و گوهر بسی بدو بخشید

باز خواه از عجوزه عذر گناه

رفت مامون شبی ز خلق نهان

برگشاده به عذر جرم زبان

راه و سامان کار خود آن دید

گفتش ای مادر آن قضایی بود

چون قضا رفت زاری تو چه سود