گفتش ای مادر آن قضایی بود

برگشاده به عذر جرم زبان

در و گوهر بسی بدو بخشید

راه و سامان کار خود آن دید

چون قضا رفت زاری تو چه سود

بعد از این کارهای با هش کن

وز دعای بدم فرامش کن