کینه را در دلت میفکن بن

شاه را گفت مفسدی احوال

که کند مرغوار به جان تو زوال

دل این زن به عذرها خوش کن

شاه یک شب سحرگهی برخاست

بر زن رفت و عذر رفته بخواست

گفت بد کردم و پشیمانم