گنده پیر ضعیف تیره روان

تا همی باز پرسد آن احوال

کاین چه آشوب و بانگ و فریادست

باز گو کز که بر تو بیدادست

آب حسرت ز دیده کرد روان

گفت زالی ضعیف و درویشم

کس نیازارد از کم و بیشم