پسری دارم و دو دختر خرد

آب حسرت ز دیده کرد روان

گفت زالی ضعیف و درویشم

کس نیازارد از کم و بیشم

پدر هر سه شد دو سال که مرد

از غم نان و جامه ایشان

می دوم بر طریق درویشان