خوشه چینم به وقت کشت و درو

پدر هر سه شد دو سال که مرد

از غم نان و جامه ایشان

می دوم بر طریق درویشان

ارزن و باقلی و گندم و جو

سال تا سال از آن بود نانم

تا نگویی که من تن آسانم