سال تا سال از آن بود نانم

می دوم بر طریق درویشان

خوشه چینم به وقت کشت و درو

ارزن و باقلی و گندم و جو

تا نگویی که من تن آسانم

بر من از چیست جور تو پیدا

آخر امروز را بود فردا