طبعش آن جایگاه را بگزید

اسب راندی در آن خرابه چو باد

کردی آن روزگار و آن زر یاد

هرکه او خرمی ز جایی دید

چون بدان جایگاه باز رسید

خرمی در دلش فراز رسید

تا نبیند دلش نیارامد