گرچه با خام طبع تو نپزد

کز برون وز درونش دین باشد

نه خرد جستن مراد خودست

از دو بد به گزین کنی خردست

تو چنان زی برو که از تو سزد

گر کسی عیب تو کند بشنو

وآنچه عیبست جملگی بدرو