تو چنان زی برو که از تو سزد

نه خرد جستن مراد خودست

از دو بد به گزین کنی خردست

گرچه با خام طبع تو نپزد

گر کسی عیب تو کند بشنو

وآنچه عیبست جملگی بدرو

باغ دل را تو از بدی کن پاک