کز مشعله ننگستش وز رنگ گل حمرا

وان دم که ز بدخویی دشنام و جفا گویی

می گو که جفای تو حلواست همه حلوا

گر چه دل سنگستش بنگر که چه رنگستش

یا رب دل بازش ده صد عمر درازش ده

فخرش ده و نازش ده تا فخر بود ما را