او همی سر رمز به داند

طاق خورشید چرخ جفت کند

از پی چشم بد به روضه نور

دل به جای سپند سوخته حور

قاصد از حال راه به داند

گویی آمد ز خانه و کویش

خوی خوش بر نظاره رویش