گویی آمد ز خانه و کویش

دل به جای سپند سوخته حور

او همی سر رمز به داند

قاصد از حال راه به داند

خوی خوش بر نظاره رویش

لب چون لاله خشک و تر نرگس

بینی آنگه که ختم شد مجلس