گرچه الماس نطق می سفتند

نزد رمز تو حلقه در گوشند

در زمان تو ای امیر سخن

شوخ چشمی بود سخن گفتن

با بیان تو مفتیان زفتند

ظرف حرف تو مخ تفسیرست

هرچه جز آن مگر تف سیرست