با بیان تو مفتیان زفتند

در زمان تو ای امیر سخن

شوخ چشمی بود سخن گفتن

گرچه الماس نطق می سفتند

ظرف حرف تو مخ تفسیرست

هرچه جز آن مگر تف سیرست

تا که در سر ضمیر ارکانست