هرچه جز آن مگر تف سیرست

گرچه الماس نطق می سفتند

با بیان تو مفتیان زفتند

ظرف حرف تو مخ تفسیرست

تا که در سر ضمیر ارکانست

شمع جمع تو شه ره جانست

روح را تازه میزبانی تو