از جمالش توانگرم باری

زنده کرد از برای یزدان را

مال او دل جمال او جان را

تا که مالش رسد به هر یاری

خاک پایش اگر به دست کند

حور از آن خاک آبدست کند

غم گریزد چو او شود خندان