به تک پای و جامه در دندان

خاک پایش اگر به دست کند

حور از آن خاک آبدست کند

غم گریزد چو او شود خندان

حلقه در گوش کرده مردم چشم

پیش آن طاق و ابرو و خم چشم

اندران کلک و خط و فضل و جمال