پیش آن طاق و ابرو و خم چشم

غم گریزد چو او شود خندان

به تک پای و جامه در دندان

حلقه در گوش کرده مردم چشم

اندران کلک و خط و فضل و جمال

دست زیر زنخ بمانده خیال

خاک پایش اگرچه زو دورست