یا جهان را به حسبه می گیرند

آنکه بی آلتند و بی مایه

همه عریان چو کیر بی خایه

یا طلبکار زرق و تزویرند

شعر برده به گازر و جولاه

خواسته زو بهای کفش و کلاه

همچو خلقانیان کهن پیرای