مه بود بر تو خواجگی راند

دوست جو از برادران بگسل

که برادر کند پر آذر دل

که بود غمز بر پدر خواند

تا پدر زنده با تو دمسازست

چون پدر مرد خصم و انبازست

گر دو نیمه کنی برو سیمت